The Hunting Scene in War and Peace

In which Nicholas wants to show that he is a grown-up, but instead proves that he’s still a boy.

Financial problems

Nicholas Rostov has quit the order and clarity of the army and returned home to the chaos of family life, where his mother expects him to sort out the financial problems of the family. In order to save some money, the family has moved to their country estate. Because their financial struggles are partly his own fault for losing a fortune to Dolokhov, Nicholas makes a serious effort, but it soon becomes clear that he is as good with money and business as his father is, and he quickly gives up. He tries instead to fulfill his position as Count Rostov and eldest son in a more pleasant way.

Planning to go hunting

One fine morning in September he organises a hunting trip*. He summons the main huntsman Daniel and together they make a plan. Although this Daniel looks scornfully at Nicholas, Tolstoy reassures us that that’s just part of the hunter’s careless air and that Nicholas knows that Daniel is his serf. The first real flaws in his authority appear when he’s unable to stop Natasha and Petya from coming along on the hunt. The discussion he has with them in his study in front of the perplexed Daniel appears to come straight out of the nursery:

Nicholas, carelessly: We are going, but only wolf hunting: it would be dull for you.

Natasha, outraged: It’s not fair, you are going by yourself, are having the horses saddled and said nothing to us about it.

Petya, shouting: No barrier bars a Russian’s path – we’ll go!

And so the hunting party, consisting of around 130 dogs and 20 horsemen, they have to cut down on their spending, after all, sets off.

Uncle

They go to the Otrodnoe enclosure, where they intend to hunt an old wolf**. On the way there they meet ‘Uncle’, a neighbor and distant relative, who is also going hunting. They decide to join up. Uncle also doesn’t like to combine the serious business of hunting with frivolities: “Only mind you don’t fall of your horse, little countess”, he warns Natasha. Everybody is appointed a strategic position, Natasha and Petya are put somewhere where the wolf can’t possibly appear.

The old Count

The old Count Rostov has also come along, looking “like a schoolboy on an outing”. Although he knows the rules of the hunt very well, he’s not as obsessed as Nicholas. Sitting on his horse he starts to daydream about his children and how proud he is of them. Smiling he takes out his snuffbox. The wolf appears and he lets it slip by, much to the anger of Daniel. Now the Count looks like “a punished schoolboy”. The roles appear indeed to have reversed…

Nicholas prays

Although… Nicholas, meanwhile, is also prone to childish behaviour, praying to God to make the old wolf come his way and to let his dog catch the wolf. When the wolf does come his way, he forgets everything else, it’s just him, his horse, his dogs and the wolf and when they do eventually get the wolf, it’s the happiest moment of his life. He wants to kill the entrapped wolf, but Daniel suggests that they take it alive. The hunt is a success.

Good intentions

It is clear that Nicholas is not yet the man he so wants to be. He came home to sort out the finances, but gave up after the first hurdles, and instead of getting advice, he goes and spends more money. In that respect he is a lot like young Tolstoy himself: a lot of plans and good intentions that usually nothing comes from.

The hunting scene, in which the family relations, traditions and values of the Rostov family are underlined, is written by Tolstoy with a particularly loving hand and a lot of humour.

*The magnificent hunting scene in War and Peace was according to Maude very much influenced by a hunting trip that Tolstoy had made with a neighbor. I’m certainly no hunting expert, so I’m sticking to what I know from Russian literature and that describes basically two different types of hunting: the Turgenev kind; a man and a dog, sleeping rough and hunting mainly fowl for the dinner table; and the War and Peace kind (Tolstoy describes a Turgenev hunt in Anna Karenina): a huge party of noblemen, servants, grooms, horses and dogs, hunting for wolves, foxes and hares. In the first case the dogs retrieve and in the second they scent, chase and kill. The dogs used in the second kind, hounds and borzois, are often very expensive and highly treasured by their owners. In both cases the hunter needs to have a careless appearance, he’s preferably dressed in rags.

**In ancient Russian folklore the wolf symbolises darkness, evil and foreignness. Superstitious Russians were afraid to call the wolf upon themselves by saying its name, and called it by various nicknames like ‘shaggy’ instead. Here you could say that the wolf symbolises Napoleon. At this moment in the book Napoleon and Alexander are allies, so he is for now not a threat. In the book too, Napoleon is often not called by his name, but referred to as ‘the Antichrist’.

*****

Text and photos © Elisabeth van der Meer


War and Peace – Tolstoy, translated by Louise and Aylmer Maude



Advertisements

Liefde in Oorlog en Vrede 2

Het turbulente liefdesleven van Gravin Natalie (Natasja) Iljinitsjna Rostowa

 

Natasja. Van alle 580 personages spreekt zij misschien wel het meest tot de verbeelding. Hoewel ze bijzonder sympathiek en aantrekkelijk wordt neergezet door Tolstoj, verslindt ze maar liefst vier mannen in de loop van haar jonge leven. De lezer doorloopt met haar een heel scala aan emoties en roept het regelmatig uit van verbazing, om een boekdeel later weer naar de zakdoeken grijpen. Natasja. Wat een heldin!

Op haar dertiende (in 1805) is Natasja verliefd op Boris Droebetskoj, een vriend van haar broer Nikolaj. Een onschuldige kalverliefde die vanzelf over waait als Boris naar het front vertrekt.

Vorst Andrej Bolkonski

 

In 1808 ontmoet ze de minstens 10 jaar oudere Vorst Andrej Nikolajevitsj Bolkonski (weduwnaar, zijn vrouw Lise stierf in het kraambed) voor het eerst. Nadat ze op Natasja's eerste grote bal (in 1809) samen gedanst hebben, is hij bijzonder gecharmeerd van haar en spoedig verloven ze zich. Op aandringen van de vader van Andrej wachten ze nog een paar jaar met het huwelijk. Ondertussen vertrekt Andrej weer naar het front.

 

En dan komt het stuk waar iedereen het meest van gechoqueerd is: Natasja laat zich door Anatole Koeragin verleiden in een plotwending die niemand aan ziet komen. Onze mooie, lieve, eerlijke Natasja!!

Anatole Koeragin

 

Anatole ziet Natasja voor het eerst op datzelfde eerste grote bal en hij kijkt naar haar “zoals men naar een muur kijkt”(!). In 1811 stelt Hélène Bezoechow (de ontrouwe vrouw van Pierre en bovendien verdacht van een incestueuze relatie met haar broer Anatole, ja) Anatole aan de nog altijd gelukkig verloofde Natasja voor. Anatole laat overduidelijk aan Natasja merken dat hij haar aantrekkelijk vindt en wil een affaire met haar beginnen.

 

Met behulp van slechterik Dolochow besluit Anatole Natasja te schaken. Hij maakt haar wijs dat ze zullen trouwen, terwijl dat helemaal niet kan, want hij is al getrouwd, iets wat alleen Dolochow en (Graaf) Pierre (Bezoechow) weten. In een vlaag van wat niet anders dan totale verstandsverbijstering gezien kan worden, gelooft Natasja de praatjes van Anatole. Omdat ze dondersgoed weet dat haar familie heel anders over een huwelijk met Anatole denkt, houdt ze alles geheim en gaat ze akkoord met het idiote plan van Anatole, die er alleen maar op uit is om haar in bed te krijgen.

 

Totaal ongeloof. Ok, ik was ook niet weg van de norse Andrej. Maar goed, ze waren verliefd en Andrej leek bij Natasja inderdaad zachter te worden, terwijl Natasja volwassener werd.

 

Dankzij Sonja wordt Anatole tegengehouden. Pierre is zo boos als hij ervan hoort dat hij zowel zijn vrouw als Anatole ervan langs geeft. Hij stuurt Anatole Moskou uit en doet zijn uiterste best het schandaal te beperken.

 

Terug naar Andrej

 

Natasja wordt langdurig ziek (depressief) en Andrej wordt weer zijn oude norse zelf. In 1812 raakt Andrej ernstig gewond en het lot herenigt hem met Natasja. Zij gaat voor hem zorgen en de twee blijken nog steeds van elkaar te houden, en dromen weer van een toekomst samen. Weer slaat het noodlot toe. Andrej sterft en Natasja is weer alleen en verteerd door verdriet.

 

Toen zij glimlachte, was er geen twijfel meer mogelijk: het was Natasja en hij hield van haar.

 

Gelukkig komt in 1813 Pierre weer in beeld. Ook hij heeft het nodige meegemaakt (hij was gevangen genomen en Hélène is overleden aan de gevolgen van een abortus). Maar op het moment dat hij Natasja weer ziet is hij overtuigd van zijn liefde voor haar en wil hij niets liever dan met haar trouwen. Ook voor Natasja krijgt de wereld weer kleur en ze trouwen en leven nog lang en gelukkig.

 

Waarom heeft Natasja zich door die vreselijke Anatole laten verleiden? Al in het begin waarschuwt Andrej Pierre voor de Koeragins. Hij zal dat ongetwijfeld Natasja ook gewaarschuwd hebben. Als Pierre Natasja vraagt of ze van Anatole hield, kan ze geen antwoord geven. Natasja, van wie Tolstoj meer dan eens zegt dat ze een feilloze intuïtie heeft, lijkt totaal verblind door zijn aandacht geweest te zijn. Maar goed, ze was nog heel jong, en waarschijnlijk werd al dat wachten op Andrej haar te veel.

 

En dan is er nog een prozaïsche reden: Als Natasja en Pierre, die elkaar vanaf het eerste moment sympathiek vonden, zonder verdere obstakels met elkaar getrouwd waren, zou Oorlog en Vrede niet het prachtige, alomvattende en meeslepende boek zijn dat het nu is!

 

 

Foto's van de BBC

 

Oorlog en Vrede van Tolstoj, natuurlijk!